Γεια σου κόσμε...

Ήθελα να γράψω κάτι μετά από πολλές μέρες.
Το λυπηρό είναι ότι δεν έχω κάτι καλό να γράψω.Τι καλό να γράψω άλλωστε?Όλα έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στο διάβολο με ταχείς ρυθμούς....ανάθεμα άμα βρείς μία καλή μέρα σ'όλη τη σαπίλα...οι εξετάσεις πήγαν σκατά,από υγεία πάμε σκατότερα,εδώ και μέρες δε μπορώ να πάρω τα πόδια μου,έχω να δώ τους φίλους μου σχεδόν 2 βδομάδες...άστα να πάνε γενικότερα..

Αλλά...υπάρχει ένα αλλά.Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση,μέσα σε όλη αυτή τη μίρλα και τη μιζέρια,υπάρχει ένας άνθρωπος τον οποίο θα ευγνωμονώ αιώνια για το πώς μου συμπαραστάθηκε...έχω γράψει ξανά γι'αυτόν,και θα συνεχίσω να γράφω,γιατί επιτέλους νιώθω ότι βρήκα την αληθινή αγάπη που έψαχνα.Μετά από ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός που συνέβη,και που το οποίο με έκανε να αναιρέσω όλα μου τα πιστεύω για τον έρωτα,την αγάπη,τα συναισθήματα τα ίδια,και μετά από πολλούς μήνες δυσάρεστων σκέψεων και προβληματισμών,έστω και με τις προσωπικές δυσκολίες που περνάω αυτή την περίοδο,ανακάλυψα πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις και να αγαπηθείς από έναν άνθρωπο.
Αυτό το κείμενο  το αφιερώνω σ'αυτόν.

Θα μου πείτε "και μένα τι με νοιάζει ρε κυρά μου,χέστηκα,εδώ έχω τα δικά μου τα ζόρια και έρχεσαι εσύ να μου πρήζεις τα κάκαλα με τις αγάπες σου?"
Ε και θα πώ,κι εγώ χέστηκα,δικό μου το blog,ότι θέλω το κάνω,άμα θέλω το βάζω φωτιά και το καίω,γαμώ την ελευθερία λόγου μου.

Στο θέμα όμως.Κάνω ένα flash back και βλέπω παλίες γενιές,γενιές των παππούδων και των μπαμπάδων μας και διαπιστώνω πόσο δύσκολο είναι πλέον να κρατήσεις τα μυαλά σου σε ένα μέρος.Γιατί???Γιατί να είναι τόσο δύσκολο??Μήπως γιατί έχουμε πολλές επιλογές,μήπως γιατί δεν έχουμε κριτήριο στο πώς θέλουμε έναν άνθρωπο??
Όχι.Έχει να κάνει καθαρά με το πόσο ξέρουμε τον εαυτό μας,και με το πόση αισιοδοξία κουβαλάμε.
Αυτός ο άνθρωπος τώρα τελευταία αυτό μου δίνει.Με τη δική του αγάπη,με το ότι όταν βρισκόμαστε χαμογελάω πάλι,με το ότι δε σκέφτομαι "τι θα γίνει",σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχο είναι αυτό που ζώ.
Δεν έχει καμμία σχέση με τον Κώστα,τον πρώτο μου έρωτα.Εκείνος ήταν βίαιος έρωτας,έντονος,ψυχοφθόρος μετά από ένα σημείο και καταστροφικός.
Τώρα,και έχοντας μεγαλώσει κιόλας,και αφήνοντας πλέον πίσω μου τραύματα των τελευταίων μηνών,βλέπω μια άλλη πτυχή του έρωτα...την πτυχή όπου δε με νοιάζει αν θα με δεί να κάνω δουλειές στο σπίτι,γιατί ξέρω ότι όταν θα βγούμε θα είμαι θεά,όπου είμαι άρρωστη και πλέον δε φοβάμαι να πω "σε χρειάζομαι,έλα" μήπως και φαν'ω too needy ή του χαλάσω τη ζαχαρένια του.Την πτυχή του "σ'αγαπώ γιατί είσαι ο εαυτός σου,αγαπώ το σώμα σου,τις μεταπτώσεις σου,τη μουσική σου,την ατσουμπαλιά σου,το γεγονός ότι δε ξέρεις να καθαρίζεις μια πατάτα for god's sake,και πρέπει να σου μάθω εγώ,και όλα αυτά"...
Είναι απίστευτο το πώς νομίζουμε όλοι ότι η "ρουτίνα" θα σκοτώσει τον έρωτα.Μόνο αν λειτουργεί μόνο ο ένας απ'τους δύο η καθημερινότητα θα σκοτώσει τον έρωτα.Μόνο δηλαδή με τη συλλογική σας σκέψη θα μπορέσει να επιβιώσει αυτό που έχουμε.Και αυτό που λέω δεν έχει να κάνει με την ισότητα της γυναίκας,έχει να κάνει με την ανθρωπιά.Όταν βλέπεις ότι ο άλλος σκίζεται κάθε μέρα,ε δε θα τον αφήσεις να τα κάνει όλα μόνος του.Βοηθάς.Και μετά πίστεψε με,το αποτέλεσμα θα είναι πιο γρήγορο και πιο καλό,οπότε θα αφήνει και χρόνο για το ζευγάρι...
Κάποια στιγμή κατασταλάζεις,και διαπιστώνεις ότι δε χρειάζεσαι τον "ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΑ".Μεγάλος έρωτας μπορεί να υπάρξει και χωρίς τα μεγάλα λόγια,τις φανφάρες,τα λουλούδια και τις καρδίες.Μεγάλος έρωτας είναι αυτός που αντιπαρέρχεται τις δυσκολίες της ζωής.Και ειδικά τώρα που ζούμε τέτοιες δύσκολες εποχές,και θα χειροτερέψουν,είναι καλό να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.Ο ρομαντισμός είναι υπέροχος.Πραγματικά.Ας καταλάβουμε όμως ότι δεν είναι όπως στις ταινίες.Ο ρομαντισμός είναι η ίδια η δύσκολη και μίζερη ζωή μας.Μόνον εμείς έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τη ζωή μας ρομαντική.

Τέλος.Θα πάω στις Άνδεις να στρώσω ;)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

Καλημέρα κόσμε!!
Χριστίνα καταρχάς θέλω να πώ συγχαρητήρια για το τελευταίο σου post.
Και κάτα δεύτερον θέλω να πώ ότι έχει ΤΕΛΕΙΑ μέρα σήμερα,ελπίζω να την εκμεταλλευτείτε όλοι.
Αυτά,πάω να απολαύσω την τελειότητα της μέρας και των τηγανητών πατάτων που έφτιαξα.

CHEERS!!

Σήμερα παρόλο που είναι σκατομέρα αισθάνομαι πλήρης.Κι όλα αυτά εξαιτίας ενός τέλειου μαθήματος πιάνου.Όποιος δεν έχει ζήσει τέτοια εμπειρία δε ξέρει για τι μιλάω.Όπου πας και βλέπεις ότι η δουλειά που έχεις κάνει αποδίδει,και αυτόματα ελευθερώνεσαι και βγάζεις τον εαυτό σου.Τον αληθινό σου εαυτό.Είναι πραγματικά απίστευτο συναίσθημα του να παρασύρεσαι,να τρέμεις από την αδρεναλίνη.Τώρα θα μου πείς,σιγά την αδρεναλίνη,αδρεναλίνη έχεις όταν κάνεις bungie jumping (ή τζάμπα καμπινγκ :PP ).Ναι αλλά είναι διαφορετικό γιατί εκείνη την ώρα παίρνεις ένα έργο και βάζεις το δικό σου χαρακτήρα και προσωπικότητα πάνω,πρέπει να ελέγχεις τα πάντα,τη θέση των χεριών σου,τα σωστά δάκτυλα,το touche,το φραζάρισμα,όλα.Επίσης έχεις και τη δασκάλα σου απέναντι που λειτουργεί εκείνη την ώρα σαν κοινό,και νιώθεις σαν να είσαι στη σκηνή οπότε περιθώρια λάθους ή ελλειψη ψυχραιμίας δε χωράνε.Αδρεναλίνη φίλε μου σου λέω.Πρέπει να φτάσεις το έργο στο ύψιστο σημείο,όπου κι ο ίδιος ο συνθέτης να το άκουγε να χειροκροτούσε.Ακατόρθωτο σχεδόν,αλλά όσο προσπαθείς τόσο καλύτερα.Και προς θεού,πρέπει να μάθεις και πως να αφήνεις κακή ψυχολογική κατάσταση απ'έξω,γιατί το μυαλό έχει μια τάση αυθυποβολής...κι αυτό θέλει προσωπική ωρίμανση για να το πετύχεις,δεν είναι εύκολο.Όπως επίσης πρέπει ακόμα και όταν μελετάς το κομμάτι,να είσαι 100% μουσικός,ότι και να παίζεις,και το πιο χαζό πράγμα,ακόμα και τις βαρετές κλίμακες.Άστα να πάνε,γι'αυτό μελετάς μία ώρα και νιώθεις λες και έχεις κάνει 100 μπάφους.Άσε το γεγονός ότι πρέπει να βρείς μια τέλεια ισορροπία μεταξύ χαλάρωσης σωματικής και ψυχικής και τσιτώματος.Δηλαδή,ουτε χαλαρός για ύπνο,ούτε στην τσίτα σφιγμένος....ουφ.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο πράγμα.Απαιτει

πειθαρχία,μουσικότητα,δουλειά,συγκέντρωση,ωριμότητα,θέληση και χίλια άλλα πράγματα...Μερικές φορές νιώθω ότι δεν έχω τα φόντα για να το κάνω.Αλλά ρε πούστη,όταν κάθομαι και παίζω και το νιώθω,είναι η υπέρτατη ηδονή..Νομίζω ότι οι περισσότεροι μουσικοί νιώθουν αυτά που νιώθω εγώ,και νομίζω ότι ο δρόμος προς τη μουσική απαιτεί και πολύ δρόμο προς την αυτογνωσία και το αντίστροφο.

Μεγάλο πράγμα να μπορείς να πείς κάτι μέσω της τέχνης.Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι πλέον...ελπίδα να έχουμε και όλα θα γίνουν πιστεύω..

Σ ευχαριστώ (αφιερωμένο σε σενα)

...που με καταλαβαίνεις.

Σ'ευχαριστώ που παρόλο που έγινε οτι έγινε μεταξύ μας ακόμα αγαπιόμαστε.

Σ'ευχαριστώ που θα είσαι φίλος μου ότι και να γίνει.Ακόμα και στην άβυσσο να πέσω θα με σώσεις,θα βρείς τρόπο.

Σ'ευχαριστώ που μοιράζεσαι μουσική μαζί μου,που ακούς μαζί μου,σ'ευχαριστώ που με βοηθάς να βρώ τον εαυτό μου.

Σ'ευχαριστώ που ανοίγεις παράθυρα εκεί που οι πόρτες κλείνουν.

Σ'ευχαριστώ που το φαρμάκι μου το κάνεις σοκολάτα.

Σ'ευχαριστώ που τα λόγια σου δεν φορούν χιτώνα υποκρισίας.

Σ'ευχαριστώ που είσαι αληθινός μαζί μου.

Σ'ευχαριστώ που μου λες την αλήθεια.

Σ'ευχαριστώ που μ'αγαπάς έτσι όπως κι εγώ.

Σιχαίνομαι..

Τις τιμές στα καταστήματα του στυλ "10,99 , 4,99"...μας περνάνε πραγματικά για ηλίθιους!

Τις γκόμενες που φοράνε τακούνια μόνο και μόνο για να δείχνουν "ωραίες",και περπατάνε σαν πλοία που εξώκοιλαν.

Τους άντρες που κάνουν αποτρίχωση.Αν δεν είσαι αθλητής,είσαι απλά γκέυ και ωραιοπαθής.

Το γεγονός ότι αν θέλω μια μέρα ή και πολλές να κάτσω σπίτι μου,με κάνει "ξενέρωτη".

Τους ανθρώπους που είναι αγενείς.

Τους γονείς που βγάζουν τα απωθημένα τους στα παιδιά τους.

Τους ανθρώπους που φοβούνται να εκφραστούν υπό το φόβο "κοινωνικού εξευτελισμού"...παν μέτρον άριστον.

Τα σκυλάδικα και τη νοοτροπία του new age laika.Αλλά πιο πολύ σιχαίνομαι εκείνους που τα υπερασπίζονται λες και είναι η ανώτατη μορφή κουλτούρας.Η Βουλγαρία έχει 8 όπερες,κι εμείς έχουμε το "BOOM" και τα "MAMOUNIA".Γαμώ.

Το ότι χαμογελάω στους γείτονες μου και χαιρετάω,κι εκείνοι κάνουν λες και είμαι εξωγήινη.

Τους ακτιβιστές,τους βετζετέριανς,τους φρουτεριανς και γενίκα όλους εκείνους του κολλημένους.

Το ότι τίποτα δεν είναι πλέον δωρεάν.

Το ότι εκατομμύρια εκατομμυρίων πηγαίνουν στις τσέπες των καπιταλιστών-εκμεταλλευτών

που μας κυβερνούν.Ξυπνήστε.

Το ότι συνειδητοποιώ ότι οι ανθρώπινες σχέσεις καταρρέουν,και ότι μπορεί ποτέ να μην κάνω οικογένεια.

Ότι αναπνέω μολυσμένο αέρα,πίνω μολυσμένο νερό,τρώω μολυσμένα φαγητά και ζώ με το φόβο καρκίνου και άλλων σοβαρών ασθενειών.Καλως ήλθατε στο μέλλον.

Το ότι δεν έχω χρόνο να ακούσω μουσική ήρεμα,να δώ το ηλιοβασίλεμα ή να μην έχω καθημερινό άγχος.

Ότι κάθε τέλος του μήνα είμαι άφραγκη για μέρες,κι αυτό γιατί θέλω να ΖΩ,όχι να επιβιώνω.

Τα ριάλιτι.Εξευτελισμός στο έπακρο.

Τα ΜΜΕ.

ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΕΣ

Κοσμοθεωρία Νο.1

Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θές να κάνουν σε εσένα.

Κοσμοθεωρία Νο.2

Ότι είναι να γίνει θα γίνει,οπότε μη το πολυπαιδεύεις,απλά κουράγιο και θα περάσει.

Κοσμοθεωρία Νο.3

Μη σκας για προβλήματα που έχουν λύση και για προβλήματα που δεν έχουν λύση.

Κοσμοθεωρία Νο.4

Η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα. (ΝΑΙ ισχύει!!!)

Κοσμοθεωρία Νο.5

Μην αφήνεις άσχημες καταστάσεις να σαπίζουν μέσα σου.Άσε το παρελθόν πίσω και κοίτα μπροστά.

Κοσμοθεωρία Νο.6

Τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία...όμως είναι μια καλή αρχή.

Κοσμοθεωρία Νο.7

Όλοι κάνουμε λάθη.Λίγοι μαθαίνουν από αυτά.

Κοσμοθεωρία Νο.8

Μη σκάς για την εξωτερική σου εμφάνιση,να σκάς για την υγεία σου πρώτα απ' όλα.

Κοσμοθεωρία Νο.9

Βάζε στόχους!Ακόμα και αν δεν τους πετύχεις,η προσπάθεια θα είναι επιβράβευση από μόνη της. (θα το δείς μακροπρόθεσμα αυτό,trust me)

Κοσμοθεωρία Νο.10

Ακόμα και αν πονάς,να ξέρεις ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. ( εκτός αν είσαι γιος του Μητσοτάκη)

WTF??

'Οταν όλα πάνε στράβα,τι κάνεις???

'Ελα εσύ πάνσοφε παππούλη απ' την Ινδία και πες μου,γιατί εγώ δε βγάζω άκρη,ειλικρινά.

Αρχίζει ο καινούριος χρόνος,τι καλά τι ανθηρά,όλα πάνε ρολόι,υπάρχουν μόνο οι κλασσικές βλακείες καταστάσεις που συμβαίνουν σε όλους.

Η φράση κλειδί είναι "συμβαίνουν σε όλους¨.

Ωραία,υπάρχουν και καταστάσεις οι οποίες όμως συμβαίνουν ΜΟΝΟ σε σένα.Και σου αλλάζουν όλα τα δεδομένα,τα συναισθήματα σου,την ψυχολογία και ούτω καθεξής.

Αρχίζει λοιπόν ο καινούριος χρόνος μια χαρά και μετά απο 2 εβδομάδες ΓΑΜΙΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ!!!

Γιατί ρε σύμπαν το κάνεις αυτό?

Πρώτα μου στέλνεις έναν τρομερό άνθρωπο στη ζωή μου,και μέτα κάνεις τα πάντα για να μου γαμήσεις αυτό που θέλω να έχω μαζί του,και αυτό που έχω ήδη!!

Λοιπόν,μη μου σπέρνεις αμφιβολίες στο μυαλό γιατί θα έχουμε άλλα!!

Άσε και στο θέμα δουλειά-μαθήματα-σχολή....πρέπει δηλαδή απο κεί που όλα είναι σε σειρά να γίνονται κουλουβάχατα???

Δε ξέρω τι θα γίνει,αλλά πραγματικά ελπίζω να στρώσει η κατάσταση γιατί δεν πάμε καλά....